28 خرداد

یادداشتی بر بازی No Man’s Sky: جاه‌طلبانه؛ به معنای واقعی کلمه!

شاید برای هر گیمری این دیدگاه پیش بیاید که آیا روزی با یک بازی ویدیویی طرف خواهیم شد که پایانی نداشته باشد؟ به این معنی که آنقدر محیط بازی گسترده باشد که ده سال طول بکشد تا کل محیط بازی را کشف کنیم؟ استودیو هِلو گیمز چندین سال روی پروژه‌ی خود مشغول به کار بوده و با تحقیق و تلاش‌های بسیار زیاد توانسته این ایده را عملی کند و حاصل دست رنج خود را No Man’s Sky نامید
با گیم ویک همراه باشید

شاید برای هر گیمری این دیدگاه پیش بیاید که آیا روزی با یک بازی ویدیویی طرف خواهیم شد که پایانی نداشته باشد؟ به این معنی که آنقدر محیط بازی گسترده باشد که ده سال طول بکشد تا کل محیط بازی را کشف کنیم؟ استودیو هِلو گیمز چندین سال روی پروژه‌ی خود مشغول به کار بوده و با تحقیق و تلاش‌های بسیار زیاد توانسته این ایده را عملی کند و حاصل دست رنج خود را No Man’s Sky نامید ولی صرفا این بازی، پروژه‌ای به معنای واقعی کلمه «جاه‌طلبانه» بود. در این یادداشت به چرایی این موضوع پی خواهیم برد. با تک‌شات همراه باشید.

در یک سال گذشته تبلیغات گسترده‌ای برای بازی No Man’s Sky صورت گرفت و پس از مصاحبه‌هایی که با عوامل تیم سازنده صورت گرفت، تا حدودی با ساز و کار محیط و وسعت بازی پی بردیم. هر کسی که بگوید از شنیدن وسعت بازی (۱۸ کوانتیلیون) شوکه نشده بدانید که دروغگویی بیش نیست! مگر می‌شود این چنین وسعتی در یک بازی شاهد باشیم؟ چطور استودیو توانسته ناممکن را به ممکن تبدیل کند؟

ماجرا از این قرار است که طراحان این بازی توانستند با استفاده از فرمولی لگاریتمی، سازه‌هایی تصادفی با متغیرهای مشخصی خلق کنند. کاری که تا به امروز هیچ استودیویی جرئت این کار را نداشت یا اینکه اصلا فکرش را نمی‌کردند که بتوانند از این چنین فرمولی استفاده کنند؛ به عنوان مثال طراحان Star Citizen تصمیم گرفتند روی ۱۵۰ سیاره کار کنند و هر سیاره را به صورت دستی طراحی می‌کنند. طراحان توانستند نزدیک به ۱۰ متغیر همانند آب و هوا، میزان گیاه، حیات وحش، دما و ... تعریف کرده و در فرمول ریاضی قرار بدهند. حال فقط نیاز به یک داستان و چند شخصیت دارند تا بازی کامل شود. به همین راحتی! صفاتی مثل «نابغه» و «جسور» برازنده‌ی طراحان بازی است ولی مشکل از جایی شروع می‌شود که تصمیم می‌گیرند فرمول ریاضی به سمت بی‌نهایت میل پیدا کند. سازندگان هیچ مشکلی از حجیم شدن بافت‌ها و دیتای بازی نداشتند و صرفا تا جایی که می‌توانستند باگ‌های هسته‌ی مرکزی ساخت سیارات را باید می‌گرفتند که تا حدود بسیار قابل توجهی موفق عمل کردند ولی متاسفانه پیامد‌های منفی این عملکرد خود را برآورد نکردند! در اینجا صفت «جاه‌طلبانه» به گروه تیم سازنده می‌توان نسبت داد.

no man

ایستگاه‌های فضایی؛ مکانی امن برای تجارت

شما پس از یک بارگذاری به نسبت چند دقیقه‌ای، به سیاره‌ای سقوط خواهید کرد و این سیاره به صورت تصادفی برای شما آورده می‌شود. پس از سر و کله زدن در بازی متوجه خواهید شد که باید به مرکز کهکشان برسید! تا اینجای قضیه هیجان‌انگیز است ولی شما شخصیتی ندارید! در حقیقت هویتی هم ندارید. خودتان هستید و خودتان! این اختیار را دارید تا مدت‌ها در سطح سیاره به گشت و گذار بپردازید. البته به شانس شما بستگی دارد که در چه سیاره‌ای فرود آمده‌اید. ممکن است وارد جو سیاره‌ای بشوید که یخبندان بوده و یا برعکس طوفان‌های سنگین گرمی بر جو سیاره حاکم است. در این صورت باید فرار را بر قرار ترجیح بدهید و سفینه‌ی خود را تعمیر کرده و به سمت سیاره‌ای دیگر حرکت کنید.


اکتشاف در بازی No Man’s Sky لذت‌بخش است. به خصوص وقتی که شما اسکنر خود را تعمیر می‌کنید و هر از چند مدت می‌توانید محیط را اسکن کنید تا منابع را بتوانید استخراج کنید. دستیابی به منابع برای ساخت و ساز حیاتی است و هر سازه‌ای هم نمی‌توانید در همان ابتدای بازی بسازید و باید دستورالعمل‌هایی پیدا کنید.


چالش دیگری برای یافتن دستورالعمل‌ها در دست دارید که ممکن است از حوصله‌ی هر گیمری خارج باشد. رفته رفته لذت اکتشاف از بین می‌رود و گیم‌پلی وارد فازی خسته‌کننده و ملال‌آور می‌شود و تصمیم می‌گیرید که حداقل به سیاره‌ای دیگر سفر کنید بلکه از تنوع محیط به وجد بیایید ولی پیامد منفی فرمولاسیون ریاضی را مشاهده خواهید کرد!

no man

جزئیاتی از یک سیاره‌ی برهوت!


قضیه در اینجاست که چند سیاره‌ی یک منظومه‌ ممکن است تا حدودی متنوع باشند ولی کافی است به منظومه‌ی مجاور با استفاده از سفینه‌ی خود حرکت کنید. متوجه خواهید شد که صرفا متغیرهای کمی تا حدودی تغییر پیدا کرده و محیط سیاره‌ی منظومه‌ی جدید با منظومه‌ی نخست تفاوت چندانی ندارد! شاید فکر می‌کنید خیالاتی شده‌اید ولی هر چقدر پیشروی داشته باشید و منظومه‌های جدید کشف می‌کنید، متوجه خواهید شد که منظومه‌های نزدیک به هم دارای سیاره‌هایی شبیه به هم هستند و صرفا بعضی از متغیرها نظیر آب و هوا و حیات وحش آنها متفاوت است. ولی اگر منظومه‌ی اول را بخواهید با منظومه‌ای دیگر که ۵ پرش نوری فاصله دارد مقایسه کنید کاملا متفاوت است! در اینجاست که سازنده‌ها در دامی افتادند که خودشان باعث شده‌اند. در حقیقت گیمر به واسطه‌ی اکتشاف به بازی No Man’s Sky جذب شده و وقتی پس از چند روز پرسه زدن در سیارات منظومه‌های مختلف خسته می‌شود، دلیل دیگری برای انجام بازی پیدا نمی‌کند. البته فعالیت‌های دیگری نیز می‌توان در بازی داشت که آنها هم چندان پر کشش و جذاب نیستند ولی مگر می‌شود؟

شما پس از گشت و گذار و اسکن محیط بالاخره در می‌یابید که تنها موجود دارای قوه‌ی عقل نیستید و در نهایت با بیگانگان فضایی رو‌به‌رو خواهید شد. جالب است که به هیچ عنوان متوجه زبان آنها نخواهید شد! و شخصیت شما با حدس و گمان متوجه حرف‌ها می‌شود. در محیط هر سیاره با تندیس و مقبره‌های سنگی رو‌به‌رو می‌شوید که منحصر به فرد هستند. با تعامل با آنها می‌توانید لغت‌های زبان بیگانگان که Gek نام دارد را یاد بگیرید تا بلکه بتوانید ارتباط متقابل با آنها داشته باشید. همچنین اگر دلتان می‌خواهد با یک نژاد، دوستیِ خوبی داشته باشید، می‌توانید آنها را از دست غارتگران فضایی نجات دهید.

no man

تندیس و مقبره‌های سنگی در بازی علی رغم ظاهر بسیار مرموز اتفاق خاصی در این مکان‌ها نمیفتد و صرفا کلمات جدیدی یاد خواهید گرفت


بله درست شنیدید! در خارج از جو، سفینه‌هایی مهاجم پیدا می‌شود که هدفشان در نابودی شماست! پس بهتر است قبل از مسافرت‌های پی در پی بتوانید سفینه‌ی خود را مجهز به انواع و اقسام تکنولوژی‌ها بکنید و صد البته لباس فضایی خودتان را نیز ارتقا بدهید.


خیلی سخت پیش می‌آید که در سطح سیارات کشته شوید! حیات وحش در سیارات به نسبت جالب است؛ بعضی از حیوانات، اهلی هستند و بعضی هم وحشی. بسیاری از حیوانات معمولا جثه‌ی کوچک و متوسطی دارند ولی گیمرها از حیواناتی عظیم الجثه نیز خبر داده‌اند. اگر قرار باشد مرگی در بازی رخ دهد معمولا به خاطر آب و هوا و همچنین دیده‌بان‌ها هست ولی دیده‌بان‌ها دقیقا چه کسانی (یا چه چیزهایی) هستند؟


در دنیای بازی No Man’s Sky روبات‌هایی پرنده یافت می‌شود که محیط را وجب به وجب بررسی خواهند کرد. عملکردی خلاف از طبیعت و اکوسیستم سیاره رخ دهد آنها مشکوک خواهند شد. به همین خاطر اگر قرار باشد استخراجی از منابع انجام دهید یا وارد پناهگاهی شوید که در آن مهر و موم شده به نفع شماست که از تیررس دیده‌بان‌ها خارج باشید. هر چند با چند ارتقا و تعمیر سپر حفاظتی لباس خود به راحتی از پا در نمی‌آیید چون شما نیز سلاحی در دست دارید که با استخراج ایزوتوپ‌های کربنی می‌توانید از آن استفاده کنید و مادامی که این نوع ایزوتوپ‌ها را داشته باشید تقریبا مشکل خاصی در نبرد نخواهید داشت ولی اگر دیده‌بان‌ها تعدادشان بیشتر شود (که معمولا اگر در نابودی یک دیده‌بان لفت بدهید خواهد شد) بهتر است فرار کنید! هوش مصنوعی به قدری خنگ است که کافیست پشت یک تپه یا صخره قایم شوید. کمتر از ۳۰ ثانیه دیده‌بان‌ها از حالت آماده‌باش خارج می‌شوند!

no man

پایگاه‌های مختلفی در سیارات وجود دارد که می‌توانید تسخیرشان کنید


در بازی سوالی مطرح می‌شود که «اطلس» چیست؟ سوالی که فکر می‌کنم برای هیچ گیمری اصلا اهمیتی نداشته باشد. کماکان که شما قابلیت هک کردن تجهیزات دیده‌بان‌ها را دارید و به فناوری آنها دست پیدا می‌کنید ولی با هک کردن آنها چیز بسیار مهمی عاید شما نمی‌شود. صرفا نقطه‌ای در نقشه مشخص می‌شود که در آن نقطه در نهایت به یک برج رادیویی می‌رسید و با فعال‌سازی آن چند منطقه جدید در نقشه مشخص می‌شود که صرفا باید کشف کنید. اکتشاف پایگاه‌های مختلف هم اهمیت چندانی ندارد. در این نقاط فقط می‌توانید بازی خود را ذخیره کنید. به خاطر ذخیره‌ی بازی هم که شده باید پایگاه‌ها را کشف کنید. البته آیتم‌هایی نیز می‌توانید پیدا کنید که سبز رنگ هستند. تا به این لحظه عملکرد خاصی از آنها کشف نشده و صرفا می‌توانید آنها را در درگاه‌های تجارتی بفروشید و پولی معادل جنس مورد نظر در بازی کسب کنید.


ای کاش No Man’s Sky برخلاف نامش (آسمانی برای هیچکس)، داستانی مشخص و شخصیتی بهتر برای گیمر تعریف می‌کرد. با پایانی که در بازی رو‌به‌رو خواهید بود، در نهایت گروه معدودی از گیمرها می‌توانند مفهومِ پایان بازی را متوجه شده و درک کنند ولی آیا ارزش این همه زحمت را دارد تا به پایان بازی برسیم؟ اگر به دنبال هدف خاصی هستید و می‌خواهید در هر بازی به نتیجه‌ای مشخص برسید بهتر است دیگر سراغ این بازی نروید! ولی اگر انقدر بیکار هستید و حوصلتان سر رفته که نیاز دارید برای چند ساعتی هم که شده سرتان گرم شود، می‌توانید در سطح سیاره‌های No Man’s Sky پرسه بزنید. حداقل می‌دانید که تا آخر عمرتان هم شاید نتوانید ۱۸ کوانتیلیون سیاره‌ی بازی را کشف کنید!


آیا روزی با یک بازی ویدیویی طرف می‌شویم که پایانی نداشته باشد؟ هلو گیمز توانسته به این سوال با ساخت No Man’s Sky جواب مثبت بدهد. انقدر محیط بازی گسترده بوده که ده‌ سال ممکن است طول بکشد تا هر آنچه در کهکشان وجود داشته کشف کنیم ولی آیا کسی می‌تواند یک ماه حوصله‌ داشته باشد با این بازی سر کند؟ جواب این سوال به شما خواننده‌ی محترم بستگی دارد ولی به عنوان جمله‌ی آخر، بازی No Man’s Sky هر چه باشد جذاب نیست و مقصر این عمل، رفتار جاه‌طلبانه‌ی کارگردان و تیم هلو گیمز است.

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد
استفاده از این مطالب بدون اجازه گیم ویک مجاز نیست